Historie van het naaldvilten

De Industriële Revolutie (1860 - 1900)

Het verhaal van naaldvilten begint in een fabrieken van de 19e eeuw.

Rond 1860 zochten fabrikanten naar een manier om vilt te maken zonder water en zeep te gebruiken, vooral voor industriële toepassingen. Het Britse bedrijf William Bywater Ltd. was een pionier in het ontwikkelen van machines met duizenden gekerfde naalden.

• De techniek: Deze machines drukten duizenden naalden met weerhaakjes razendsnel op en neer door een bed van vezels. De weerhaakjes grepen de vezels vast en trokken ze door elkaar, waardoor de stof "verviltte".

• Toepassing: Dit vilt was niet bedoeld voor kunst, maar voor isolatie, vulling van matrassen, pianohamers en tapijtondergrond.

De Artistieke Doorbraak (Jaren '80)

Het duurde tot de jaren 1980 voordat naaldvilten een creatieve vorm werd. We hebben dit te danken aan twee mensen: Eleanor en David Stanwood.

1. De ontmoeting: David werkte met industriële viltmachines en Eleanor was een wolspinster.

2. Het experiment: David nam een paar industriële viltnaalden mee naar huis. Eleanor begon deze naalden met de hand te gebruiken om wolvezels in vormen te boetseren.

3. De verspreiding: Zij leerden de techniek aan de Deense kunstenares Birgitte Krag Hansen, die het naaldvilten in Europa op de kaart zette door boeken te schrijven over het maken van 3D-figuren en poppen.

        https://www.feltmaking.com/

Waarom het naaldvilten nu zo populair is

Naaldvilten is pas de laatste 20 jaar echt "geëxplodeerd" als hobby. Dat komt door een paar unieke eigenschappen:

• Geen geknoei: In tegenstelling tot natvilten heb je geen water, zeep of emmers nodig.

• Controle: Je kunt extreem gedetailleerd werken. Je "beeldhouwt" met een naald.

• Herstelbaar: Als je een fout maakt, prik je er gewoon weer wat wol bij of trek je het los.

Samenvatting van het proces

Het geheim zit hem volledig in de viltnaald. Waar een gewone naald glad is, heeft een viltnaald kleine inkepingen (weerhaakjes).

Door de naald in de wol te steken, worden de schubben van de wolvezels in elkaar gehaakt. Hoe vaker je prikt, hoe compacter en harder de wol wordt.

Het moderne naaldvilten is een slimme afgeleide van de zware industriele machines uit het Victoriaanse tijdperk!